20-26 de Abril de 2026
A experiencia de baixar barrancos en Mallorca foi tan intensa ou quizáis máis cá de Madeira. En Palma afrontamos inicialmente unha altura próxima aos 60 metros de rápel, pero os contextos psicolóxico e xeolóxico foron distintos. Na illa portuguesa sentín medo. Imaxinar a imponente altura desque facíamos os descensos, sobre formacións verticais abertas porentre as que discorría unha brava e sonora masa de auga, ou mesmo as aproximacións, camiñando polas levadas que bordean os cavorcos que abren paso ás ribeiras foi causa de desacougo e angustia. Malia todo e afortunadamente, puiden chegar a sobrelevar a emoción e convertela, á fin, nunha especie de conquista interior.
En Palma, como digo, sentín distinto. Pode ser que teña moito que ver a orografía. Madeira é volcánica, vertical, exhuberante e sonora. A xeoloxía da Tramuntana é kárstica, con pregues, bloques caóticos de pedra, gorxas profundas e longos tramos secos.
E a experiencia algo terá que ver, digo eu. E digo experiencia no sentido literal, como de algo que xa non é novidoso. Moito débese á confianza das persoas que me arrodean. O barranquismo é para min unha actividade deportiva na que o grupo é fundamental. Por moitas razóns, pero, sobre todo, pola confianza e pola seguridade. E por recoñecerse tamén no outro que, ao fin e ao cabo, é un espello.
Dito isto, paso a describir as etapas desta aventura mallorquina.
Chegamos en tres grupos á illa. O grupo galego: Xema, Tito e eu. O alicantino: Toñi, Edu e Juanmi. E o extremeño: Isa, Raquel, Julián e Javi.
O centro de operacións é a vila de Mancor de la Vall, a pouco máis de 5quilómentros de Inca. Unha casa de factura tradicional que conserva aínda elementos arquitectónicos e decorativos da época, cun patio interior na planta baixa. Desde alí, en catro coches, movémonos pola Tramuntana, na súa parte noroccidental.
A este barranco accédese por unha finca privada pola que se permite o paso e certas actividades restrinxidas. Paréceme que, como toda a Serra da Tramuntana, ten un grande valor ecolóxico. Accedemos ao barranco, logo dun fermoso, estreito e accidentado camiño que nos leva ao primeiro desnivel.
Altérnanse corredores estreitos, caos de bloques e pequenas marmitas e pozas. A paisaxe é seca, moi rochosa e luminosa. Sorprenden os matices acuáticos do verde e o contraste co gran azul marítimo, a onde nos verque en derradeiro salto esta gran greta calcárea. Ao mar. Onde nos recolle unha zódiac para levarnos, logo de costear durante unha hora, até a cala de Sant Viçent.
Polo que vexo na rede, Sa Fosca é un barranco emblemático e singular. Confirmo o de singular e engado o de alpino. Ten de todo, unha longa e abrupta baixada rochosa con pendente pronunciada, extremadamente encaixada, un longuísimo e escuro corredor acuático e un leito seco de grandes rochas aglomeradas ao longo da gran canle.
A dinámica do grupo obrígame, nalgunha ocasión, a montar as miñas primeiras e sinxelas cabeceiras. Practico un nudo que vexo facer varias veces a Javi e a Julián. Cometo algún erro. E Julián toma o seu tempo para explicarmo, para advertirme, coa paciencia eterna dos grandes mestres. Non perdo en ningún momento a conciencia dos meus pasos. Avanzo por circunstancia e tras o facho de luz que sae do casco. Dicir que vou da man da escuridade e da friaxe soa a poético. O caso é que vou concentradamente tranquilo e contento. Ben acompañado. Elxs fanme sentir seguro.
E tras o tramo escuro, luz ao final do gran túnel. Saímos ao sol, extraemos os neoprenos. Comezamos o terceiro tramo, en seco e sorteando unha caótica xeografía de rochas de diverso tamaño. As forzas van minguadas polo efecto do cansazo e do sube-baixa continuo. O tramo final rende.
A experiencia de baixar barrancos en Mallorca foi tan intensa ou quizáis máis cá de Madeira. En Palma afrontamos inicialmente unha altura próxima aos 60 metros de rápel, pero os contextos psicolóxico e xeolóxico foron distintos. Na illa portuguesa sentín medo. Imaxinar a imponente altura desque facíamos os descensos, sobre formacións verticais abertas porentre as que discorría unha brava e sonora masa de auga, ou mesmo as aproximacións, camiñando polas levadas que bordean os cavorcos que abren paso ás ribeiras foi causa de desacougo e angustia. Malia todo e afortunadamente, puiden chegar a sobrelevar a emoción e convertela, á fin, nunha especie de conquista interior.
En Palma, como digo, sentín distinto. Pode ser que teña moito que ver a orografía. Madeira é volcánica, vertical, exhuberante e sonora. A xeoloxía da Tramuntana é kárstica, con pregues, bloques caóticos de pedra, gorxas profundas e longos tramos secos.
E a experiencia algo terá que ver, digo eu. E digo experiencia no sentido literal, como de algo que xa non é novidoso. Moito débese á confianza das persoas que me arrodean. O barranquismo é para min unha actividade deportiva na que o grupo é fundamental. Por moitas razóns, pero, sobre todo, pola confianza e pola seguridade. E por recoñecerse tamén no outro que, ao fin e ao cabo, é un espello.
Dito isto, paso a describir as etapas desta aventura mallorquina.
Chegamos en tres grupos á illa. O grupo galego: Xema, Tito e eu. O alicantino: Toñi, Edu e Juanmi. E o extremeño: Isa, Raquel, Julián e Javi.
O centro de operacións é a vila de Mancor de la Vall, a pouco máis de 5quilómentros de Inca. Unha casa de factura tradicional que conserva aínda elementos arquitectónicos e decorativos da época, cun patio interior na planta baixa. Desde alí, en catro coches, movémonos pola Tramuntana, na súa parte noroccidental.
Barranc del Lli (Torrent de Sa Marina-Valldemosa)
Este primeiro barranco, curto pero moi marcado, está orientado cará a Valldemosa, unha pequena poboación que antigamente vivía da pesca e que hoxe é un punto de grande interese turístico ao que se accede a través dunha empinada e ondulada estrada que remata nesta pequena poboación. As pendentes están orientadas e conflúen tamén no mar, o leito é estreito e con tramos de bloques rochosos de tipo calcáreo cunha densa vexetación tipicamente mediterránea nas marxes. As extraordinarias condicións climatolóxicas fan que poidamos desfrutar aínda da auga. Unha circunstancia que os barranquistas mallorquíns suliñan como un regalo para esta época do ano. Rápeles encadeados e contínuos, algún deles vertical, que se combinan con algún destrepe. Tanto a aproximación como o retorno son curtos e doados. Chegados a Valldemosa, logo dun pequeno treito de descenso por pista de asfalto, agárdanos o restaurante, espérannos os arroces. Barranc de Mortitx (Escorça)
A este barranco accédese por unha finca privada pola que se permite o paso e certas actividades restrinxidas. Paréceme que, como toda a Serra da Tramuntana, ten un grande valor ecolóxico. Accedemos ao barranco, logo dun fermoso, estreito e accidentado camiño que nos leva ao primeiro desnivel.
Altérnanse corredores estreitos, caos de bloques e pequenas marmitas e pozas. A paisaxe é seca, moi rochosa e luminosa. Sorprenden os matices acuáticos do verde e o contraste co gran azul marítimo, a onde nos verque en derradeiro salto esta gran greta calcárea. Ao mar. Onde nos recolle unha zódiac para levarnos, logo de costear durante unha hora, até a cala de Sant Viçent.
Barranc de Coanegra (Santa María del Camí).
Xa máis cara ao Sur, atópase este divertido barranco acuático, aínda. Descendemos por unha corredoira aproximadamente quince minutos. Entramos nun frondoso bosque onde atopamos piñeiros e aciñeiras, fundamentalmente. O descenso é ménos vertical e menos pechado ca os anteriores. A auga é loda, hai pequenas gorxas e pasos estreitos. A vexetación non deixa de estar presente. A novidade, ter que remontalo polo mesmo cauce. Trátase dun espazo máis humanizado; vense vestixios de usos agrícolas e gandeiros e contadas edificacións, hoxe en desuso. Hoxe, Tito e Xema non nos acompañan. Quedan na casa para acudir a urxencias. Xema levou un golpe en Mortix e adoece.
Barranc de Sa Fosca (Torrent de Pareis / sistema Gorg Blau-Sa Fosca, Escorça).
Impresiona a magnitude desta dentada serra calcárea.. Un séntese insignificante. Imos baixando por esta fenda tectónica erosionada a base de rápeles e complicados destrepes durante hora e media, creo lembrar. Xema hoxe non quere perder a oportunidade do maxestuoso descenso. A pesar da aguda dor torácica que tenta minguar con analxésico. Quen falta é Isa, en proceso de recuperación dunha doenza muscular.
Ao remate, comeza un longo tramo que se vai escurecendo arreo até ficar sen máis auxilio cá luz do dispositivo frontal. A esixente actividade á que nos obriga o paso mingua a sensación de frío. Imos ben equipados. Aparte da camiseta térmica e do neopreno, case todos levamos un chubasqueiro, a fin de reter a calor corporal.
Por fin, albiscamos a cala, na boca do mar, e fixemos a foto. Fica chegar ao pobo e ir buscar o coche. Chega Isa. Subimos catro con dirección ao aparcadoiro de inicio. Corenta minutos de curvas pronunciadas de ida e outras tantas de volta. Presos do cansazo e máis do frío. Chegar a casa e xantar. Velaquí o desexo, logo de dez horas no ventre do mundo.
O día derradeiro. A Tramuntana inzada de ciclistas. Oito mil cincocentos transitando por estradas curtadas que non permiten outra circulación. Nesta mañá tranquila de sábado subimos até a praza da igrexa de Mancor. Congréganse os lugareños para celebrar entre bailes, cantareiras e dous cabezudos que observan desde a súa forzada quietude. Logo do xantar, unha pequena siesta reparadora. O cansazo foise acumulando no corpo. Saímos xuntos por Inca, relaxados, tranquilos. Na casa, a última cea, as despedidas, as apertas.
Comentarios
Publicar un comentario